ENGLISH
DESTEK OL!
Gönüllü Ol
HABERLER

“Hayatımda her zaman arka plan gürültüsüne ihtiyacım vardı. Sonra telefonumu kapattım ve sessizliği kucakladım.”

Yayınlanma Tarihi: 7 Şubat 2025
“Hayatımda her zaman arka plan gürültüsüne ihtiyacım vardı. Sonra telefonumu kapattım ve sessizliği kucakladım.”

Modern hayatın sürekli gürültüsü, yalnızlığımızı bastırmak ve endişelerimizi unutturmak için bir sığınak haline geldi. Ancak bu arka plan sesleri, yaratıcılığımızı ve içsel sesimizi susturuyor olabilir mi? Güney Kore’de yaşayan bir yazar, yazma inzivası sırasında keşfettiği sessizliğin gücünü ve yaratıcılığına etkisini anlatıyor.

Etrafımdaki kakofoni günlük endişelerimi bastırıyor gibiydi, ta ki bir yazma inzivası bana arka plan gürültüsünden daha iyi bir yol olduğunu gösterene kadar.

On yıldan uzun bir süredir Güney Kore’de yaşıyorum, ancak buranın ne kadar gürültülü olduğunu yeni keşfettim. Birisi belediye otobüsünün “dur” düğmesine bastığında çıkan bing-bong sesi ve buna eşlik eden Korece şarkı anonsları, binmek veya ayrılmak için transit kartlarını tarayan sürücülerin bip sesleri; soju içmiş ofis çalışanlarının mahallenin ara sokaklarında yüksek sesle akortsuz şarkı söylemeleri; vitrinlerden yükselen iğrenç derecede yüksek sesli K-pop müziği; ve teslimat motosikletleri menzilden çıkarken rekor hızda nota değiştiren şarkılar…

Gerçekte, yetişkin hayatım boyunca etrafımda neredeyse sürekli bir kakofoni olmasına bel bağladım. Farkında olmadan, arka plan gürültüsü benim için bir tür konfor haline geldi ve kendimi daha az yalnız hissetmemi sağladı. Bu durum üniversiteden sonra, geçimimi zar zor sağladığım ve yapmak istemediğim işlerde çalıştığım zamanlarda başladı. Akşamları sonsuz saatler boyunca Law & Order oynayarak yalnızlığımı ve izolasyonumu yatıştırırdım: Special Victims Unit’i sırf ortamın sesi için, Dedektif Olivia Benson ve Elliot Stabler’ın en kötü suçluları adalete teslim etmesinin verdiği rahatlık için.

Yıllar sonra Kore’de çok daha mutluydum ama yine de bir ömür boyu ödeyecekmişim gibi hissettiğim 60.000 dolarlık öğrenci kredisinin gerçekliğini ve sahtekârlık (Imposter) sendromu duygularımı bastırmak istiyordum. Bu yüzden Friends’in 10 sezonunu da satın aldım. Ben başka şeylerle uğraşırken Ross ve Rachel’ın arka planda “ara vermek” üzerine tartışmalarını dinlemek, kafamın içinde bana en iyi ihtimalle her şeyde ortalama olduğumu ve asla borçtan kurtulamayacağımı söyleyen o iç gıcıklayıcı sesi susturdu.

2016’daki ABD seçimlerinin sonuçlarından sonra işler daha da aşırı bir hal aldı. Kendi iPhone surround ses sistemimi kurdum ve her sessizliği – duş almaktan bulaşık yıkamaya ve çamaşır katlamaya kadar – MSNBC veya CNN’den bölümler ile doldurmaya başladım. Sunucuların isimlerini ve muhabirlerin seslerini biliyordum.

Etrafımda nadiren sessizlik oluyordu ama ben bunun farkına bile varmıyordum. Sonra 2023’te, evdeki dikkat dağıtıcı şeylerden kaçınmak için tek başıma bir yazma inzivasına gittim. On yıldan uzun bir süredir ilk kez yeniden kurgu yazmaya başladım ve inanılmaz hissettim. Uzun zamandır ilk kez yaratıcı bir şey başarmış gibi hissediyordum. Ama hala bir şey olmamıştı.

Eve döndüğümde durmak bilmeyen gürültü yine başladı. Bir gün sessizliğin sesini fark edene kadar “zararsız arka plan gürültüsünün” bana ne kadar zarar verdiğini fark etmemiştim. Telefonum arka planda bir şeyler çalmadan duşta dururken, birden kendimi düşünürken duyabildiğimi fark ettim. Fikirler uçuşmaya başladı – kurgu kısa öykülerde kullanmak istediğim cümleler ve satırlar, yayınlara göndereceğim sunumlar için ilham. Farkında olmadan yaratıcılığımı kendi yarattığım bir ses denizinde boğuyordum ve artık durmam gerektiğini fark ettim.

Bu gürültü sadece yaratıcılığımı öldürmekle kalmıyor, aynı zamanda üretkenliğimi de yok ediyordu. Bir müşteriden aldığım her proje ya da “kağıda dökmek” istediğim yaratıcı düşünceler iki kat daha uzun sürüyordu. Fikirler daha yavaş geliyor ya da hiç gelmiyordu. Hiçbirimiz sesin olumsuz etkilerine yabancı değiliz. Araştırmalar, gürültü kirliliğinin kalp hastalığı ve yüksek tansiyon gibi yaygın sağlık sorunlarının yanı sıra düşük doğum ağırlığı gibi şaşırtıcı sağlık sorunlarında da rol oynadığını gösteriyor. Hatta bir araştırmacı ses takıntımızı “işitsel çöp” olarak tanımlayacak kadar ileri gitmiş: “Eğer duyduklarınızı görebilseydiniz, yolda giderken camdan dışarı atılmış McDonald’s paketleri yığınına benzerdi.”

Bilim insanı değilim ama bana öyle geliyor ki, toplum olarak etrafımızı ne kadar çok sesin sarmasına izin verirsek, birbirimize o kadar az bağlı hale geliyoruz. Arkadaşlarımızla ya da partnerlerimizle gerçekten sohbet etme arzumuzu kaybediyor, ilişkilerimizi podcast’ler, talkshow’lar ve hiç bitmeyen sosyal ve haber güncellemeleriyle değiştiriyoruz. Kendi içimize bakmak yerine dışsal girdilere giderek daha fazla güveniyor, içimizdeki telefon kablolarını kesiyor ve kararlarımızı, yaratıcılığımızı ve etrafımızdaki dünyayı nasıl gördüğümüzü yönlendiren sezgisel seslerimizin sesini unutuyoruz.

Gürültü alışkanlığımın bana ne yaptığını fark etmek ihtiyacım olan uyanma çağrısıydı. YouTube’u büyük ölçüde azalttım. Artık telefonumu duşa sokmuyorum, ev işleri yaparken haber klipleri dinlemiyorum ve yürürken ya da işe giderken kulaklıklarımı takmaktan kaçınıyorum. “Arka plan gürültüsünü” enstrümantal müzikle sınırlandırıyorum. Ve bana yardımcı olmayacağını bildiğim bir şeyi açmak istediğimde, MacBook’umu topluyorum ve bunun yerine çalışmak için birkaç saatliğine favori bir kafeye gidiyorum. Bazen de birkaç dakika sessizlik içinde oturup zihnimin dolaşmasına izin veriyorum, bunu ve bunun yazın hayatım üzerindeki etkisini gerçekten hissetmek için.

Hayatımda daha fazla sessizliğe ihtiyacım var, daha fazla sessizliğe açlık duyuyorum. Yaratıcılığım onsuz boğuluyor. Bazen sessizliği gürültüye tercih etmek hala zor olsa da, elde edilen sonuç sesin feda edilmesine değer.

Yazı: Krissi Driver – The Guardian

Henüz yorum yapılmamış

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


Paylaş