ENGLISH


Victor Ananias
101 Soruda Organik Ürün Rehberi




Victor’umuzu Uğurladık
Kategoriler: Victor Ananias,
Tarih: 03-Mart-2011
Yazdır | Arkadaşına Gönder | Yorum Ekle


Victor’u 5 Mart Cumartesi günü öğlen namazının ardından Bodrum Bitez Camii'nden son yolculuğuna uğurladık.

Ekolojik yaşamı destekleme konusunda öncü projelerin yaratıcısı, derneğimizin kurucusu ve Yönetim Kurulu Başkanı Victor’u 5 Mart Cumartesi günü öğlen namazının ardından Bodrum Bitez Camii'nden son yolculuğuna uğurladık.

Ailesi, arkadaşları ve ekolojik yaşam dostlarından oluşan çok kalabalık bir toplulukla uğurladığımız Victor’u Bitez mezarlığında toprağa verdik.

Derneğimizin %100 Ekolojik Pazarlar ortağı Kartal Belediyesi tarafından kaldırılan iki otobüs İstanbul’dan gelen dostlarını Bodrum’a taşıdı. Dostları, arkadaşları ve ailesinin yanı sıra Türkiye’nin çeşitli yerlerinden ekolojik yaşam dostları, doğa korumacılar, çiftçiler ve ekolojik pazarcılar cenazede hazır bulundu.

Victor’un Kaz Dağları’ndaki bahçesinden alınan zeytin yapraklarıyla bezenmiş bir örtüyle kaplanmış cenazesi, dostlarının omuzlarında, yüzlerce kişinin katılımıyla Bitez mezarlığına taşındı. Çok sevdiği ölümsüz zeytin ağaçlarıyla çevrili bir alanda toprağa verdiğimiz Victor’umuzun üzerine Bursa Karacabey, Samsun, Fethiye, Afyon, Antalya’daki TATUTA çiftliklerimizden ve Kaz Dağların’daki bahçesinden gelen toprakları koyduk.

“Attığı tohumları biz yeşerteceğiz” diyerek bu toprağa çeşitli tohumlar da serptik. Ettiğimiz duaların ardından Antalya Elmalı’dan TATUTA çiftçimiz Serdar Tanal, Yunus Emre’nin “Selam Olsun” şiirini okudu, yakın arkadaşı Tugay Başar da başucunda ney üfledi. Victor’umuzun derneğimizde başlattığı ekolojik yaşamla ilgili projelerini sürdüreceğiz. Rahat uyu Victor, attığın tohumları yeşertmeye biz devam edeceğiz.

Ruhun şad olsun!

Taraf gazetesinden Yıldıray Oğur, 6 Mart Pazar günü yayımlanan yazısında tanımadığı ama hayalini gerçekleştirmiş bir kahraman olarak nitelediği Victor’u bakın nasıl anlatıyor... Acılı Buğday ailesinin yüreğine bir nebze de olsa su serpen bir yazıyı sizlerle paylaşıyoruz.

 

 

Bu toprağın en has çocuğuna veda

 

Hz. İsa’nın doğduğu Filistin şehri Beytüllahim’den Şili’ye göç etmiş bir aileden gelen doktor baba ile soyağacı dallanıp budaklanan Türk bir annenin çocuğu olarak Zürih’in bir dağ köyünde başlayan bir hayat...

 

Ona hamileyken rahim kanseri olan annesine doktorlar doğal hayatı önerince o yıllarda her yerinden bir ünlü ve avenesinin fırlamadığı, sosyetenin de henüz keşfetmediği küçük bir köy olan Yalıkavak’a, doğadan şifa bulmaya geliyorlar ailece. Yolu bile olmayan köyün tek tük kalmış bir yel değirmenine yerleşiyorlar.

 

Hikâyenin en başı bir modern masalla karşı kaşıya olduğumuzu yeterince anlatıyor.

 

Elektriği olmayan, suyun kuyudan çekildiği, yenilen herşeyin toprakta yetiştirildiği, bütün yemeklerin ocakta piştiği, çamaşırların küllü suyla yıkandığı bir evde yetiştiriyorlar Victor’u. Yoksulluktan değil, böyle olmasını tercih ettikleri için. Uzun beyaz elbiseleri ve uzun sakalları ile İsa’ya benzeyen hippi babası Bodrum sokaklarında ev kurabiyesi satıyor. Dün 70 yaşında oğlunun mezarlığına buğday başakları atan annesi kanseri yeniyor...

 

Victor’u bu toprağın has bir çocuğu olarak yetiştiriyorlar. Anne sütünden başka süt içirmiyorlar. Saçına şampuan sürmüyorlar. Hiçbir hayvanın etini kursağından geçirmiyorlar. Bir paket bisküvi, bir tane çikolata alınmamış bir çocuk...

 

Tüm bunların yerine Türkçeyi ‘Yalıgavaklılardan öğrenmiş bir de toprağa buğday atılırken “kurda, kuşa, aşa” diye dua edildiğini, her rızkın ancak üçte birinin kendisine helal olduğunu...

 

Sıkıcı üniversiteyi yarıda bırakıp bütün dünyada doğal hayat pratiklerinin peşinde, vejetaryen aşçılılık yaparak dolaşmış. İskoçya’dan babasının vatanı Şili’ye kadar gitmediği, görmediği yer kalmamış.

 

Doğal hayatın ortak dilini ve felsefesini yerinde keşfediyor. Şilili köylülerle, Yalıkavaklı köylülerin aynı dünyanın insanı olduğunu...

1991’de döndüğü Bodrum’da köylerden satın aldığı doğal ürünleri pazarda satarak başlıyor işe...  Aynı yıl doğal ürünlerin satıldığı Başak Cafe’yi açıyor. Sonra da Buğday Vejetaryen Kültür Merkezi geliyor. 1996’da elle yazılıp fotokopiyle çoğaltılan Buğday dergisi çıkıyor. Bir adamın tüm hayatıyla örnek olduğu bu yeni yaşam tarzının etrafında gönüllüler birikiyor. 2002 yılında Buğday Derneği kuruluyor. Köy köy dolaşıp çitfçilere ekolojik tarımı anlatıyor. Ekolojik pazarlar, ekolojik ürünler satılan rafların hepsi onun ve arkadaşlarının eseri...

İşler büyüyünce kendi ifadesiyle yedi yaşındaki oğlu Ali onu “dünyayı kurtaran garip ekoloji kralı babası” gibi görmeye başlayınca 2007 yılında Buğdayname adlı bir mektup yazıp “Tüm iş ve sorumluluklarımdan, hayrına inanarak, kendi rızamla ayrılıyorum. ‘kendi rızam’ kısmı konusunda ‘Allah rızası için’ dersem daha dürüst bir ifade olacak benim için” diyerek, Kaz Dağları’nın eteğindeki evine dönüyor.

 

Saçlarını Antalya Korkuteli’nden getirdiği bir kil ile yıkadığı, yemeğini toprak tencerede pişirdiği, bulaşıkları için arapsabunu ve çam terebentinden bir karışımı kullandığı, keçe üzerinde saf pamuktan bir yorgana saralıp uyuduğu, tabii ki televizyonu olmayan evinden çıkıp annesini görmeye gittiği Fethiye’de 40 yaşında hayatını kaybetti Victor.

 

Ekolojiye uzun uzun yaşamak, toprağa kök salmak, yaşlanmamak için merak salmamıştı zaten. “Ekolojik ürünler ölümden kaçmak için değil, aksine, güzel yaşamlar ve bir noktasında da güzel ölümler içindir” demişti bir yazısında.

“Yaşamda varmak istediğim tek nokta her an Allah rızası için yaşayabilmek” diyen bir dervişti Victor. Dün cenazesinin kaldırıldığı Bodrum Bitez Kaynak Camii’ne gelenlere tohum dağıtıldı. O tohumlara toprağın diğer tohumlardan torpilli davranacağına kuşku yok.

40 yaşında genç bir adama ölüm yakışmaz. Ama bir medya klişesi oan “Toprağa verilen” terkibi de, herkes için savrukça kullanılan “bu toprakların yetiştirdiği” tamlaması da çok yakışıyor Victor Ananias’a.

 

Tanımadığınız ama hayalinizi gerçekleştirmiş bir kahramana, balkon çocuklarının kıskanç ve kötücül “Ekolojinin babası mantardan zehirlendi” başlıklarıyla değil de hak ettiği şekilde veda etmek için yazılmış bir yazıydı bu.

Ona bu kibirli müstehzi ölüm haberleriyle değil, ünlü Mesnevihan Şefik Can’ın ölümü ardından yazdığı bir yazıda Mesnevi’den alıntıladığı dizelerle veda etmeliyiz:

 

“Avladığım bir avı, alçaktan yukarılara çıkarmak için, sır aleminden uçup gelmiş bir doğan idim. Burada, kendime uygun bir kimse bulamayınca, girdiğim kapıdan gene dışarı çıktım.”

 

 

yildirayogur@gmail.com

6 Mart 2011, Pazar

Taraf Gazetesi

 

Haber No: 4400
comments powered by Disqus